تبليغاتX
سرشاخه عشق

سرشاخه عشق

دوست داشتن کاری است آموختنی و همه رنج آموختن را نمی برند.

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا السلا علیک یا غریب الغربا

سلام

شب میلاد آقا امام رضا آقا طلبید رفتم پابوسش چه شبی بود چه حال و هوایی داشتن مردم !!! انگار نه انگار که تو اون سرما حتی استخووناتم یخ می زنه .نائب زیاره همتون بودم .ان شالله خدا قسمته همتون بکنه برین زیارت منم دعا کنین ...

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 22 آبان1387ساعت 9:19  توسط مریم   | 

سلامی دوباره

سلام

خیلی وقت دیگه سراغ وبلاگ و وبلاگ نویسی نیومدم گاهی آدم اونقد گرفتار روزمرگی هاش میشه که خودشم لابه لاشون گم میشه و من گم شدم سعی می کنم دوباره خودمو پیدا کنم منتظرم باشین بر میگردم با دست پرم برمیگردم

+ نوشته شده در  جمعه 3 آبان1387ساعت 17:20  توسط مریم   | 

برای آنکه می داند...

بعد از مدتها بازم سلام هیچی واسه گفتن ندارم جز همین دو بیت که تقدیم به همتون:

یک عمر شدیم گرچه خوب و بدمان

                            درمانده و گیج شاید و بایدمان

                                                  در آمدن و رفتنمان فرقی نیست!!!

                                                                             ای دوست بگو خدا بیامرزدمان!!!

شاد باشید و پیروز زیر سایه لطف و رحمت پروردگار

+ نوشته شده در  پنجشنبه 25 مرداد1386ساعت 18:2  توسط مریم   | 

سلام

بعد از مدتها دوباره سلام کنکور تموم شد و من قبول شدم الانم تو سایت دانشگاه بیرجندم خوش بگذره بهتون خداحافظ

+ نوشته شده در  سه شنبه 16 آبان1385ساعت 10:4  توسط مریم   | 

همه چیز عوض شد حالا نوبته منه

سلام به همه دوستای عزیزم

سال نو رو پیشاپیش به همه تبریک میگم ان شاالله سالی باشه توأم با خیر و برکت ، شادی و نشاط ،نور و موفقیت و سلامتی برای همتون. تو این سالی که گذشت اگه حرفی زدم که نباید می زدم حرفی که باعث رنجشتون شد حلالم کنید بذارین به پای اینکه ....

احتمالا این آخرین پستیه که تو وبلاگم قبل از کنکور می ذارم پس تا اون موقع همتونو به خدا می سپارم ایام به کامتون باشه خدانگهدار.

                    

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 اسفند1384ساعت 5:4  توسط مریم   | 

زیر باران بیا قدم بزنیم

حضور گمشده صد هزار آدم گم

حضور وحشی رنگ

طنین نعره ای مسلول و خنده ای مسموم

طنین دغدغه جنگ

یکی به عربده گفت :

درود بر آبی

به هر کجا که روی رنگ آسمان آبی است

به طعنه گفت کسی با غرور و بی تابی

ولی نبود آبی

میان هیچ رگی ، خون هیچ کس ، هرگز

درود بر قرمز

فضای ساده و سبز زمین آزادی

در انفجار ساده طرقه ها در دود

۹۰ دقیقه کدورت،

۹۰ دقیقه کبود

در آستانه در....

نشسته کودک غمگین کنار وزنه پیر

به فکر سنجش وزن هزار ناموزون

و پیرمردی گنگ

                       تکیده....

                                       تشنه....

                                                      به دنبال لقمه ای روزی...

کدام استقلال ؟!

کدام پیروزی ؟!

+ نوشته شده در  چهارشنبه 17 اسفند1384ساعت 6:44  توسط مریم   | 

سلام

سلام به همه دوستای عزیزم :

می دونم این چند وقته دیر به دیر آپ می کنم شرمنده ی همتونم . داشتم فکر می کردم من که نمی رسم زود آپ کنم برای همین تصمیم گرفتم لینک وب قبلیمو بذارم اینجا تا هر کی لطف کرد و اومد تا وبمو بخونه لااقل کارش بی فایده نباشه.    http://ninismall.persianblog.com/    اینم لینکه اون یکی وبم . آخی داشتم از وجدان درد می مردم ( یا همون عذاب وجدان خودمون) . خوب دیگه شاد باشین و خرم زیر سایه لطف و رحمت خدا. خدا حافظتون.

+ نوشته شده در  سه شنبه 9 اسفند1384ساعت 6:29  توسط مریم   | 

دنگ...

۱)دنگ...  دنگ....                                                               ۲)  دنگ...  دنگ... 

ساعت گیج زمان در شب عمر                                              لحظه ها می گذرد

می زند پی در پی زنگ.                                                      آنچه بگذشت نمی آید باز.

زهر این فکر که این دم گذر است                                           قصه ای هست که هرگز 

می شود نقش به دیوار رگ هستی من.                                نتواند شد آغاز. 

لحظه ام پر شده از لذت                                                      مثل این است که یک پرسش بی پاسخ 

یا به زنگار غمی آلوده است.                                                بر لب سرد زمان ماسیده است

لیک چون باید این دم گذرد                                                  تند بر می خیزم

پس اگر می گریم                                                       تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز    

گریه ام بی ثمر است.                                                       رنگ لذت دارد آویزم .                            

و اگر می خندم                                                                 آنچه می ماند از این جهد به جای:

خنده ام بیهوده است.                                                        خنده لحظه پنهان شده از چشمانم.

                                                                                     و آنچه بر پیکر او می ماند:

 ۳) دنگ...                                                                                 نقش انگشتانم.

  فرصتی از کف رفت.

لحظه ای گشت تمام .                                                     ۴)  پرده ای می گذرد

لحظه باید پی لحظه گذرد                                                   پرده ای می آید : 

تا که جان در فکر گیرد دوام.                                                 می رود نقش پی نقش دگر. 

این دوامی که درون رگ من ریخته زهر                                  رنگ می لغزد بر رنگ.

وا رهاینده از اندیشه من رشته حال                                     ساعت گیج زمان در شب عمر

وز رهی دور و دراز                                                            می زند پی در پی زنگ 

داده پیوندم با فکر زوال.                                                     دنگ ....         دنگ....

                                                                                   دنگ....

                                                 « سهراب »                                                                                      

                                                                         

+ نوشته شده در  سه شنبه 2 اسفند1384ساعت 7:15  توسط مریم   | 

سیب

توبه من خندیدی ...    

و نمی دانستی                 من به چه دلهره از باغچه همسایه                 

                                                                                         سیب را دزدیدم         

باغبان از پی من تند دوید             

 سیب را دست تو دید                      غضب آلوده به من کرد نگاه

                                                                       سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ...

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان                   می دهد آزارم

و من اندیشه کنان                                 غرق این پندارم

که چرا                                                                       

                                                                  خانه ی کوچک ما سیب نداشت ؟!...

 

                              

+ نوشته شده در  دوشنبه 24 بهمن1384ساعت 11:37  توسط مریم   | 

سلیقه ام خوبه؟

              

     سلام

 تصویر قشنگیه مگه نه ؟ منم بنا بر اوون اصل مهمه شرعی که میگن تنها خوری حرام است گفتم بذارمش اینجا تا همه ببینن  ( البته گفته باشم هر دقیقه ای وشد ۵ تومان نقدم وگیرم ) . من یه چند روزی نیستم مواظب خودتون باشین تا برگردم . فعلا خداحافظ.

+ نوشته شده در  جمعه 14 بهمن1384ساعت 7:25  توسط مریم   |